Fietsen in Toscane is klimmen en dalen. In de klim fiets ik de wolken tegemoet. het bergachtige landschap is van een ontroerende schoonheid. Ik voel de warmte op mijn gezicht en ik proef het zout in mijn mond. Ik kom adem tekort en hijg van de inspanning. Mijn benen gaan trillen. Ik ben op dat moment volkomen uit balans en stap af. Nooit meer... denk ik. Na het eten van een banaantje stap ik weer op de fiets. Even later heb ik het hoogste punt van de klim bereikt. Daarna volgt als beloning de afdaling. Tijdens de spectaculaire afdalingen giert de adrenaline door mijn lijf. Ik geniet!!!!

Ik geniet ook van de zon, van de vergezichten en van de eeuwenoude dorpjes, die sinds de Middeleeuwen niet veel groter zijn geworden.

Een dorpspleintje, een terrasje waar het leven ineens zo simpel lijkt. Een plek waar het leven goed is. Ik slenter door de smalle straatjes en ga het dorpskerkje binnen en steek een kaarsje aan voor alle mensen die mij dierbaar zijn. Het voelt goed omdat er niet zoveel is,alleen maar de zon, de eeuwenoude dorpjes, de bergen, de mooie natuur.Het is die simpele schoonheid waar ik blij van word.

En al fietsend door Toscane ervaar ik op een bijzondere manier de schoonheid van de natuur: Less is more